| مشخصات نویسنده |
 درباره : چون سنگ ها صدای مرا گوش می کنی* سنگی و ناشنیده فراموش مـــــی کنی / باران نوبهاری و خواب دریــــــــــــچه را* از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی / دست مرا که ساقه ی سبز نوازش است* با برگ های مرده هم آغوش می کنـــی / گمراه تر از روح شـــــــــــرابی و دیده را* در شعله می نشانی و مدحوش می کنی / ای ماهی طلایی مرداب قلــــــــب من* خوش باد مستیت که مرا نوش می کنی / تو دره ی بنفـــــــــــــش غروبی که روز را* بر سینه می فشاری و خاموش می کنی / درسایه ها، فروغ تو بنشست و رنگ باخت* او را به سایه از چه سیه پوش می کنی ؟ / ////////////////////////////////////////////در "من و سوئیس" مینویسم. یادم بماند که راحت نبود به دست آوردنشان. شوریِ اشک و شیرینیِ لبخند هر کدام رنگی دارند، وقتی به ثمر بنشینند، رنگ تازهای میگیرند. پروفایل مدیر : شاهده |
| آرشیو وبلاگ |
| مطالب اخیر |
| لینکستان |
